Wat ik had willen weten voordat ik begon met schrijven

Dertien was ik, toen ik het plezier van schrijven ontdekte. Uren achtereen schreef ik aan mijn verhalen. In het begin veelal met mijzelf en mijn crush in de hoofdrol. Het waren mijn fantasietjes en niemand mocht ze lezen.

Later werd dat wel serieuzer. Het moment dat ik voor het eerst nadacht over het publiceren, was zo’n energiestoot. Misschien herken je dat moment wel; alsof iemand ineens het licht aan doet en je hart een sprongetje maakt omdat je daar in je nakie staat. (Niet dat me dat ooit is overkomen*, maar ik kan me voorstellen dat dat hetzelfde gevoel is!)

* je gelooft me nu niet he? Toch is het echt zo!

In elk geval was dat ook het moment dat ik besloot serieuzer te worden met het schrijven. Ik ontdekte de wondere wereld van het Internet en postte daar mijn verhalen, in de hoop ontdekt te worden. Uhm. Nu ja, en natuurlijk om van andere schrijvers feedback te krijgen over hoe ik nog beter kon schrijven.

Omdat de meeste sites in het Engels waren, was dat ook het moment dat ik overging van het schrijven in het Nederlands naar het Engels. En ik ben nooit gestopt.*

* Nu ja, dat is niet helemaal waar. Maar daarover in een ander blog meer.

Nu, 20 jaar nadat ik mijn eerste verhaal schreef over die leuke jongen uit een boyband, sta ik op het punt om mijn eerste boek uit te geven. An Impossible Truth wordt vanaf 21 juli aanstaande verkocht via Amazon.com en ik kan niet blijer zijn dan op dit moment! Dit is het moment waar ik al die jaren naar uit heb gekeken én waar ik vreselijk bang voor was. En daarom dit blog met de dingen die ik had willen weten voordat ik aan het schrijven begon.

Tijd is waardevol

Voel je aan alles dat schrijven is waarvoor je bent geboren, zorg dan dat de meeste tijd op de dag daar naar toe gaat. Dat kan zijn dat je een opleiding gaat doen, waarbij schrijven een (groot) onderdeel is. Of dat betekent dat je niet fulltime gaat werken om zo in je weekenden en/of je avonden lekker met je boek bezig te zijn.

Schrijven is iets wat mij energie geeft, en als dat ook voor jou geldt, dan wil je daar het grootste deel van de dag je tijd aan geven. Er zijn al genoeg dingen die energie kosten*; zorg ervoor dat je dat ergens weer terugkrijgt.

* Zoals schoonmaken, leuk doen tegen die vervelende collega, je wekker zetten**, boodschappen doen op een drukke zaterdag… Moet ik nog even doorgaan?

** Als ik ooit de maker van de wekker ontmoet, dan… loop ik hard de andere kant op. Wat? Ik ben niet echt een confrontatie-persoon. Maar wekkers… Echt. Worst. Idea. Ever.

Schrijven is geen hobby

Dit is me vaak genoeg gezegd. “Wat doe je dan – naast het schrijven?” Ik snap het wel. Er zijn maar weinig schrijvers die er hun beroep van hebben kunnen maken. Máár dat wil niet zeggen dat je het als hobby moet blijven zien en dat het ondergewaardeerd moet worden door je omgeving of door jezelf. Niet iedereen heeft het geduld om een Fantastisch Verhaal te schrijven. Niet iedereen zou een verhaal tien keer willen herschrijven om zo het beste resultaat aan de wereld te kunnen bieden. Als jij dat wel hebt, dat geduld, dan ben je een schrijver en dus wil je je tijd daar ook zoveel mogelijk aan besteden!

Investeer in je talenten

Dit is een tip die ik echt had willen weten toen ik nog een tiener was. Dan had ik waarschijnlijk niet gekozen voor die opleiding in het Toerisme, maar voor een opleiding in Journalistiek of Marketing. Die opleidingen hadden me geholpen bij het schrijven en het uitgeven van mijn boek. Laat ik duidelijk zijn: spijt van de keuzes die ik toendertijd heb gemaakt, dat heb ik niet, want die keuzes hebben me wel gebracht waar ik nu ben.

En natuurlijk kun je ook na je tienertijd nog opleidingen en cursussen gaan volgen. Je leven is niet al uitgestippeld op basis van wat voor opleiding je koos in je tienertijd! Want laten we eerlijk zijn: ben jij nog dezelfde persoon als toen? Nee toch? Nou dan!

Niet iedereen gaat je verhaal leuk vinden, en dat is oké

Dit is waarschijnlijk één van de grootste redenen waarom ik -tot vorig jaar- niet het besluit heb durven maken om over te gaan tot het verkopen van mijn verhalen; ik was bang voor afwijzing. Mijn hart en ziel gaan in mijn verhalen. Ik lach erom, huil erbij en word verliefd op de personages uit mijn verhalen*. Op het moment dat iemand dan zegt dat ze het verhaal niet zo leuk vonden, dan brak dat mijn hart. De redenen waarom, hoorde ik dan niet aan. Dat kon ik niet. Achteraf denk ik dat juist daar mijn leermoment had kunnen zitten. Want weten waarom de ander je verhaal niet zo goed vond, geeft je de mogelijkheid je verhaal door andermans ogen te bekijken en nog beter te maken!

* Ja, ik weet dat ze fictief zijn, maar zeg nu zelf; het is toch leuker om een fictief vriendje te hebben, dan helemaal niemand? Fictieve vriendjes zijn Fantastisch. Daar zouden ze een t-shirt van moeten maken. Echt. Dat zou ik dan altijd dragen. Altijd. 

Reageer niet op negatieve opmerkingen

Wanneer je je verhalen publiceert, of dat nu op een website is of via de officiële verkoopkanalen zoals bol.com, weet dat je slechte reacties zult krijgen. Sommige mensen maken er hun dagelijkse bezigheid van om negatief te doen. Dat heeft niets met jou of je verhaal te maken, maar alles met hen. Lees niet verder en boven alles, reageer er niet op!

Bedenk waarom je je verhaal hebt gepubliceerd. Was het om je eigenwaarde te koop te zetten? Nee, natuurlijk niet! Jij vind je verhaal toch fantastisch? Dat is het enige wat belangrijk is. HET ENIGE.

Mocht je toch moeite hebben met de opmerkingen*, gebruik dan deze tip die ik eens online zag: kijk eens op Amazon bij jouw all-time favoriete boek en kies voor de 1 ster reviews. Het helpt om die opmerkingen over jouw favoriete boek te lezen omdat je daarmee inziet dat de slechte reacties niet gaan om het boek. Jij vond dat boek immers helemaal fantastisch. Jij behoort dus tot de doelgroep van dat boek, en niet de persoon die er maar 1 ster aan gaf.

* Want laten we eerlijk wezen, die mensen die jouw verhaal niet leuk vinden.. hebben die ooit zelf een verhaal geschreven? I rest my case.

De wereld zit op jouw verhaal te wachten

Veel mensen denken dat schrijvers egoïstische trekjes hebben. Dat de personages (slappe) aftreksels zijn van de schrijver of juist dat wij schrijvers juist zo zouden willen zijn als onze personages. Wat natuurlijk stom gelul is (excuse my language). Onze personages zijn gecreëerd in ons hoofd dus natuurlijk zit er iets van ons in, maar om nu te zeggen dat we alleen maar schrijven om in een droomwereld te kunnen leven, is natuurlijk grote onzin. We schrijven omdat we een stukje van onze Fantasie op papier willen zetten. We willen anderen meevoeren door Fantastische Werelden en bieden oplossingen voor elk probleem dat ons personage tegenkomt. Schrijven gaat helemaal niet om ons, de schrijvers*, maar juist om wat we de lezer te bieden hebben!

* Nou ja, een beetje wel natuurlijk, maar sssstt… dat hoeven die anderen toch niet te weten?

 

Fantastisch schrijfplezier gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *