Omgaan met afwijzing

Jarenlang hield ik mijn verhalen weg van mijn vrienden en familie. Ik was bang voor hun mening. Bang dat ze zouden zeggen dat ik niet goed genoeg was als schrijver. Dat het verspilde tijd was. Dat het nergens op uit zou komen.

De angst voelde voor mij zo reëel dat ik jarenlang geen woord heb geschreven. Ik had mijn liefde voor het schrijven afgewezen, niet om wat anderen zeiden, maar om wat ik dacht dat ze zouden gaan zeggen.

Uiteindelijk ben ik toch weer gaan schrijven omdat ik merkte dat ik er niet zonder kon. Ik werd er doodongelukkig van om niet te kunnen schrijven. Diep van binnen verlangde ik naar het delen van mijn Fantastische Verhalen met de wereld.

Nu ik mijn eerste boek heb gepubliceerd en mijn vrienden en familie ‘m kunnen lezen, merk ik dat ik af en toe weer in die angst schiet.

Afwijzing is een herkenbare angst voor veel schrijvers. Sommige schrijvers durven daardoor niet volop te kiezen voor hun talent. Ze willen ongelooflijk graag hun boek uitbrengen, maar die angst staat als een onbeklimbare berg tussen hen en het publiceren in.

Dat was het ook voor mij. Totdat ik een paar lessen leerde over afwijzing. In dit blog deel ik ze graag met je. Misschien helpt het je om over die berg heen te klimmen en te gaan voor datgene waarvan je droomt.

Afwijzing zegt niets over jou

Dit is een lastige voor mij geweest. Want als iemand een verhaal van mij niet leuk vond, dan voelde dat wel als een afwijzing van mij. Ik had dat verhaal toch geschreven? Hoe kon ik me dan niet afgewezen voelen?

Draai de rollen eens om. Jij leest een boek en vind het helemaal niets aan. Het boek past niet bij je, vind je. Het is niet jouw genre, het gaat niet om een onderwerp die je boeit. Je zou je schouders ophalen en een volgend boek uitkiezen om te lezen. Jouw mening gaat over het boek. Het gaat niet over de auteur die het boek heeft geschreven.

Het is maar een mening

De mening van een ander kan soms pijnlijk zijn. We willen die mening niet horen, omdat we hadden verwacht dat juist die persoon een andere mening zou hebben gehad.

Een mening is maar een mening. Het is niet dé waarheid en niet zeker niet jouw waarheid. Jij hebt het boek geschreven, en jij vindt het fantastisch. Dat is jouw mening. Niemand hoeft het daarmee eens te zijn of er iets van te vinden want het is jouw mening en niemand kan dat veranderen.

Dat geldt andersom dan natuurlijk ook. Het maakt niet uit wie die persoon is, die die mening heeft. Iedereen heeft recht op hun eigen mening.

Maak geen onderscheid

Dit is er eentje waar ik af en toe zelf nog wel eens intrap. Of ik afwijzing voel, laat ik afhangen van de persoon wiens mening ik te horen krijg. Is dat een persoon die ik niet ken, dan kan ik het negen van de tien keer gemakkelijk van me af laten glijden. Maar is het een persoon die ik wel ken, of sterker nog, die me dierbaar is, dan trek ik me de mening erg aan.

Ik voel me dan afgewezen omdat ik de verwachting had dat juist die persoon mij zou steunen in mijn schrijversproces. En dat is precies de koppeling die niet klopt. Want hun afwijzing is geen afwijzing. Het is hun mening. Het is niet bedoeld als afwijzing en zegt ook helemaal niets over hun steun in mijn schrijversproces. Het zegt alleen dat zij het boek niets voor hen vonden. Het boek. Niet ik.

Wees dankbaar voor kritiek

“Sometimes you win, sometimes you lose.” Bokser Manny Pacquiao zei dit ooit eens over het deelnemen aan wedstrijden. Niemand houdt ervan om te verliezen. De quote is er namelijk ook met een kleine variatie: “Sometimes you win, sometimes you learn.” Een kleine aanpassing op die quote, maar gelijk zoveel sterker.

Zie het ook zo met kritiek. Zie het niet als negatief, want dat is het niet. Dat voelt misschien wel zo, en dat is natuurlijk oké, maar besef dat dat gevoel je juist kwetst. Het is namelijk maar een mening. Probeer het te zien als iets waar je van kunt leren. Lees het commentaar en haal eruit waarom het zo vervelend voelt. Zijn het punten waar je stiekem zelf een beetje onzeker over bent? Zijn het punten die je kunt gebruiken om je verhaal te verbeteren? Probeer er lering uit te trekken en zie het als een mogelijkheid om te groeien als schrijver.

Je hoeft er niets mee te doen

Vaak denken mensen dat als ze een ongevraagde mening krijgen, dat ze daarop moeten reageren. Niets is minder waar. Soms is niet reageren zelfs nog beter dan wel reageren. Kijk maar eens naar de mensen die ergens voor staan. Zij krijgen soms behoorlijk wat kritiek over zich heen, maar besluiten er niet op te reageren. Hun energie daar niet op in te leveren.

Zodra je het gevoel hebt dat de mening van de ander niet terecht is, dat je er iets mee moet doen, vraag jezelf dan af waarom je dat zo voelt. Heb je het gevoel dat je onrecht is aangedaan? Heb je het gevoel dat je je jezelf moet verdedigen?

Als je antwoord daarop ja is, reageer dan niet. Reageren vanuit verdediging is not done. Het verzwakt jouw mening zelfs. Je ziet het vaak genoeg op social media als iemand zijn mening geeft en een ander gaat daar tegenin; het is een onbegonnen strijd die nergens naar toe leidt en vaak resulteert in naar taalgebruik. Het beste wat je kunt doen is tot tien tellen, besluiten dat het niets met jou te maken heeft en weglopen.

Geen één mening is echt belangrijk…

Behalve die van jou! Jouw mening over jouw verhaal is de enige die zou moeten tellen. Zie de andere meningen als mogelijkheden om te leren, maar jouw mening geeft (in alles) de doorslag. Zie je verhaal als fantastisch omdat jij het geschreven hebt.

Fantastisch schrijfplezier gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *