Emoties overbrengen

Soms heb je van die verhalen die je meeslepen van de ene in de andere emotie. Je leeft zo intens mee met het personage, huilt wanneer zij pijn lijden, en lacht als ze mooie dingen meemaken. Het is haast alsof je het zelf meemaakt.

Lezers willen dit voelen als ze een verhaal lezen. Ze willen meegevoerd worden in het verhaal van de personages. Het voelen van emoties zorgt namelijk voor verbinding tussen je lezer en je personage, dus het is belangrijk om daar je focus op te leggen. Maar hoe doe je dat dan? Ik geef je een paar tips.

Wees betrokken bij je personages

Als jij het niet bent, waarom zou je lezer het dan wel zijn? Je lezer zal het merken als je het verhaal hebt opgeschreven vanuit een soort plichtsgevoel. Je lezer zal het op elke pagina proeven en zich daardoor niet met je personages kunnen verbinden. Grote kans dat je boek niet eens wordt uitgelezen.

De relatie die jij hebt met je personages is belangrijk. Je wilt ze door en door kennen én hen leuk (genoeg) vinden.  Want als jij die personages al niet leuk vind om te (be)schrijven, waarom zou een lezer het dan wel leuk vinden om over hen te lezen?

Maak je hoofdpersonage herkenbaar

Een verhaal pakt goed, als je je als lezer goed kunt verplaatsen in de problemen van het personage. Dit is voor jou als schrijver dus belangrijk advies; zorg dat je personages herkenbaar zijn. Geef hen een specifiek probleem die de lezer zal begrijpen. Zoals het (langdurig) single zijn, het niet kunnen vinden van een leuke baan, het moeilijk vinden zichzelf kwetsbaar op te stellen en dan stomme dingen gaan doen. Enzovoorts. Maak het herkenbaar en -tenzij je een zwaar emotioneel boek over diepgaande problemen en verstrikkingen schrijft- probeer het hier en daar ook wat luchtig te houden.

Show don’t tell

Één van de belangrijkste tips, en eentje die we ongetwijfeld vaker noemen, is show don’t tell. Door te laten zien wat er gebeurt, in plaats van het te vertellen, zul je de lezer sneller meevoeren in de emoties.

Let maar eens op deze twee zinnen:

TELL: Ik was zenuwachtig.

SHOW: Mijn hart klopte hard tegen mijn ribbenkast. Zweet begon zich te vormen op mijn voorhoofd. Iets leek mijn keel dicht te knijpen.

Let op welke woorden je gebruikt

Soms wil je als schrijver het gevoel van je personage benadrukken. Alleen maar zeggen dat iemand verdrietig is, doet het niet. Hij is juist erg verdrietig! Dit soort ‘vergrotende’ woorden, zoals erg, enorm of ontzettend, voegen niets toe. Ze leiden eigenlijk alleen maar af en de lezer schaart je schrijfstijl al gauw in de amateuristische hoek. Beter is om te zoeken naar het woord dat al een ergere variant is van de emotie. Een manier om dit te doen is te zoeken op Google naar synoniemen.

Schrijft de scène die past bij je huidige staat

Als je een bepaalde scène schrijft wil je als schrijver in het juiste gevoel zitten. Is je hoofdpersonage hartstikke verliefd, maar jij bent net ongelooflijk hard gedumpt door je vriendje, dan is het wellicht handig om niet op dat punt door te schrijven. Je zult niet de juiste emoties weten over te brengen. Laat staan dat het een leuke schrijfervaring wordt. Beter is dan om je te focussen op die fikse ruzie die ergens in hoofdstuk 16 komt, of dat moment waarop zij hem dumpt in hoofdstuk 22. En zo kan het schrijven je nog helpen ook om over die ex heen te komen.

 

Het (be)schrijven van emoties kan soms lastig zijn. Denk er niet te veel over na als je schrijft. Achteraf zul je vast nog het één of ander aanpassen, omdat je het gevoel te sterk (of juist te zwak) hebt weten over te brengen. En dat is helemaal oké. Dat hoort er ook bij!

 

Fantastisch schrijfplezier gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *